W czerwcu 1752 roku (dokładna data nie jest całkowicie pewna, choć często wymienia się 15 dzień tego miesiąca) znakomity uczony i polityk amerykański Benjamin Franklin (1706—1790) dokonał słynnego doświadczenia z latawcem, którym ostatecznie udowodnił elektryczną naturę atmosferycznych wyładowań burzowych. Eksperyment ten, będący jednocześnie aktem narodzin niezwykle pożytecznego urządzenia — piorunochronu, stanowił ukoronowanie długotrwałych i wszechstronnych badań nad elektrycznością, które Franklin prowadził od 1745 roku. Szczególnie intensywnie zajmował się nimi w latach 1746—1749, kiedy to poświęcił się im całkowicie, rezygnując w tym czasie z uprawia/nia drukarstwa przynoszącego mu spore dochody. O wynikach swych doświadczeń i rozważań informował stale uczonych brytyjskich, a zwłaszcza kwakra Petersa Collinsona, członka Royal Society w Londynie. W lipcu 1747 roku Franklin zauważył, że ostro zakończony kształt ciał sprzyja powstawaniu iskry elektrycznej, a w 1749 sformułował hi- potedzę o identyczności elektryczności z wyła-dowaniami atmosferycznymi (wymienił 12 wspólnych im cech) i rzucił pierwszą ideę piorunochronu. Napisał wówczas m. in.: Jeśli sprawy rzeczywiście tak się mają, dlaczego by znajomość owej własności ostrzy nie miała zostać użyta dla dobra ludzkości, dla ^ zabezpieczenia domów, kościołów, statków itp. | od uderzeń pioruna? Należałoby w tym celu I zarządzić instalowanie na najwyższych partiach owych budowli pionowych prętów żelaznych, zakończonych spiczasto niby igły i pozłacanych dla ochrony od rdzy. Od spodu owych prętów drut biegłby na dół na zewnątrz budynków i zagłębiałby się w ziemię, na statku zaś wokół jednej z want, a następnie przewieszony przez burtę zanurzałby się w wodzie. Niewykluczone, że owe zaostrzone pręty bezgłośnie wyciągałyby ognistość elektryczną z chmury, zanim jeszcze nadciągnęłaby ona dostatecznie blisko, aby padł z niej grom, i w ten sposób chroniłyby nas od najgwałtowniejszych i najstraszliwszych szkód... Listy Franklina do uczonych londyńskich zostały zebrane i opublikowane w Anglii w 1751 roku, a w przekładzie francuskim już w roku następnym. Pod wpływem tego wydawnictwa wielu uczonych przystąpiło do powtarzania zaproponowanego przez Franklina tzw. Doświadczenia Filadelfijskiego, polegającego na „chwytaniu" podczas burzy domniemanej elektryczności atmosferycznej za pomocą wysokiego, ostro zakończonego żelaznego pręta. Następnie, zbliżając do dolnej, izolowanej części pręta (zakończonego np< żelazną płytą) koniec izolowanego drutu, powodowano wyładowania elektryczne (iskry).